Hoe ik mijn toekomst zie als leerkracht?
Laat ik even beginnen met een korte toelichting van mijn vooropleiding. Ik heb een bachelor in de voedings- en dieetkunde. Het eerste en vaak ook het enige dat bij de meesten opkomt als ze de naam van mijn richting horen is 'overgewicht en vermagering'. Wat jammer zeg! Voedings- en dieetkunde houdt toch wel veel meer in dan enkel een vermageringsdieet en de voedingswaarden van een wortel. In de opleiding wordt er een uitgebreide wetenschappelijke basis gegeven en wordt de voeding bij verschillende pathologieën besproken. Denk maar aan nierziekten, hart-en vaatziekten, diabetes, mucoviscidose, COPD, ....
Bij het bekijken van de vakken stonden er enkel voedingsvakken bij de VE. Sowieso gaat mijn voorkeur naar het vak voeding. Het is een technisch (TV) en praktisch (PV) vak dat tot de derde graad gegeven kan worden in zowel TSO, KSO als BSO. Wat ik leuk vind aan het vak is dat het niet pure theorie is. Bij het geven van de praktijk lessen kan je als leerkracht wat meer je creatieve kant tonen. Zelf had ik ook kooklessen op school, dat was altijd leuk aangezien je echt samen met de klasgroep iets maakt. Het was een vak waarbij je bijleert en ondertussen ook een betere band schept met je medestudenten en leerkracht. Wat ik zelf toen minder leuk vond is dat er met standaardrecepten gewerkt werd. Persoonlijk zou ik mijn lessen dan anders indelen bijvoorbeeld met een thema waarbij de leerlingen hun creatieve zelf kunnen tonen bij het uitvoeren van de opdrachten. Het is de bedoeling dat ze bepaalde technieken leren dat ze later ook kunnen gebruiken, dat ze leren experimenteren en zoeken naar vernieuwing. Een fulltime voor het technisch gedeelte komt op ongeveer 20 uren en voor het praktisch gedeelte komt dit op ongeveer 25 uren. Natuurlijk is een combinatie van de twee het leukst en is dit meestal ook zo in praktijk, een deeltijdse opdracht in beide onderdelen geeft dan een full time.
Persoonlijk ben ik een voorstander van een spontane sollicitatie. Het verwonderd mij dat dit afgeraden wordt in het onderwijs. Maar wordt het niet in elke sector afgeraden? Als student ging ik toch altijd spontaan mijn CV gaan binnenbrengen ook al stond er soms duidelijk op de site of dergelijke dat je het via mail moest doen of je online moest inschrijven. Een spontane sollicitatie is volgens mij een win-win situatie voor de beide partijen. Als sollicitant ontmoet je de werkgever en weet je meteen al hoe de werksfeer eruit zal zien en als werkgever ontmoet je de sollicitant waardoor het maken van een keuze gemakkelijker wordt aangezien je toch al weet wie je aanneemt. Bij online sollicitaties kom je op een ellenlange lijst waardoor je kansen toch wel enorm verkleind worden.
In het secundair onderwijs heb ik een heel interessant vak gehad nl. Integrale opdrachten. Ik zat zelf in het proefjaar, het was dus de eerste keer dat het vak gegeven werd. Wat hield het vak nu juist in? Dit was een mengeling van sociale wetenschappen, natuurwetenschappen, voeding en Nederlands. Er werd steeds een opdracht gegeven op papier, in de opdracht werd duidelijk omschreven wat er als eindresultaat verwacht werd. De werkwijze daarentegen moesten we zelf zoeken/kiezen. De leerkrachten zelf boden nooit hulp aan en beantwoorden dan ook geen vragen. Je werd bij wijze van spreken helemaal aan je lot overgelaten om de opdracht uit te voeren. Het was de bedoeling dat je zelf (of in groep) ging gaan zoeken naar de beste manier om de opdracht op je eigen en creatieve manier uit te voeren en tot een goed eind te brengen. Toen ik nog in het secundair zat snapte ik het nut van de opdrachten niet maar toen ik in het hoger onderwijs kwam besefte ik wat ik allemaal had bijgeleerd. Dit vak heeft mij geleerd om out of the box te gaan denken, risico's te nemen en om creatief te werk te gaan. Wat ik eigenlijk wil duiden is dat ik gedeeltelijk achter het standpunt van Ken Robinson sta. Je moet ook gaan kijken naar de mate van het mogelijke in de praktijk. Volgens mij is het toch niet zo van vanzelfsprekend om alle vakken te gaan schrappen maar zou een vak zoals 'integrale opdrachten' niet een bepaalde oplossing kunnen bieden? Persoonlijk geloof ik daar sterk in. Er zou een soortgelijk vak moeten komen in de verschillende richtingen zodat de leerlingen zich beter kunnen ontplooien door uitdagingen en het verleggen van hun grenzen.
Het arbeidsrapport van 2011 geeft aan dat er een tekort is aan leerkrachten, daarnaast kunnen er ook bronnen gevonden worden die het tegenovergestelde zeggen en wijzen op leerkrachten dat geen werk vinden. Bijvoorbeeld:
http://www.atv.be/item/tekort-leerkrachten-en-toch-geen-werk en
http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20120904_013. Dit is volgens mij doordat het tekort aan leerkrachten een beetje veralgemeend wordt want er is niet voor alle vakken een tekort. Daarnaast denk ik ook dat je het vinden van werk voor een groot deel al in eigen handen hebt. Sta je open voor een uitdaging of wil je enkel werken op een instelling in de buurt waarvan je weet dat de leerlingen engeltjes zijn? Volgens mij heeft je eigen motivatie en het openstaan voor nieuwe (angstaanjagende, risicovolle) uitdagingen veel te maken met het vinden van een job.
Zoals je waarschijnlijk kan zien aan mijn naam is het geen naam dat bekend in de oren klinkt. Zelf ben ik van Marokkaanse origine.
http://www.acw.be/dossiers/onderwijs-vorming/archief-onderwijs-vorming/91-slaagkansen-allochtone-jongeren-in-het-onderwijs Graag wil ik het hebben over allochtone leerlingen, leerlingen met een andere origine die net als jij geboren zijn in België maar toch vaak een taalachterstand ondervinden doordat ze een vreemde moedertaal hebben. Onderzoek heeft uitgewezen dat allochtone leerlingen minder goed scoren dan autochtone leerlingen. Is dit dan enkel doordat ze een vreemde moedertaal hebben? Persoonlijk geloof ik van niet. Het is vaak een samenvloei van verschillende factoren zoals taalachterstand, minder begeleiding thuis (omdat de ouders vaak de taal niet spreken), een verminderd zelfbeeld (door het beeld dat onderzoeken zoals het bovenstaand geven), schoolse onderschatting, ... Waar kunnen wij dan als toekomstige leerkrachten ingrijpen? Volgens mij is dat vooral op vlak van de schoolse onderschatting. Wat ik bedoel met schoolse onderschatting is dat de leerkrachten vaak (dit is geen veralgemening) minder verwachten van allochtone leerlingen. Moeten we als leerkrachten de jongeren dan niet gaan aanmoedigen om juist meer te doen en in zichzelf te geloven in plaats van ons te richten op stereotype beelden? Vandaar dat ik voor onderstaande afbeelding gekozen heb.

De leerkrachten zijn de cheerleaders die hun team/leerlingen aanmoedigen om de wedstrijd te winnen. Of de wedstrijd gewonnen wordt (het diploma behaald wordt) ligt natuurlijk in de handen van de spelers/leerlingen die op het veld staan. In de tribunes staan dan de ouders, familie en vrienden die de leerlingen ook aanmoedigen. Het is aan ons, de leerkrachten om de jongeren aan te moedigen ook al staan ze op het punt te verliezen. Als wij ze tonen dat we in hun capaciteiten geloven gaan ze zelfzekerder worden en zelf ook meer gaan doen om hun doen te bereiken. Uiteraard doen we dit niet met ponponekes en een mini-rokje maar door de leerlingen de ruimte te geven om zich intellectueel en persoonlijk te ontplooien.