maandag 25 maart 2013

Hoofdstuk 4: Tijdelijke werkonderbreking

De procedure van kennisgeving van ziekte en het systeem van betaalde ziektedagen hebben een invloed op het hoog ziekteverzuim in onderwijs.


Het is moeilijk om te zeggen of deze stelling juist of fout is. Wellicht is het zowel juist als fout volgens mij. Volgens mij is het ziekteverzuim niet enkel hoog door het systeem maar heeft dit ook andere redenen. Als lesgever kom je dagelijks in contact met veel leerlingen, dit zorgt er voor dat je misschien wat sneller ziek kan worden. Daarnaast heeft men ook veel last van stress waardoor men misschien ook wat sneller ziek wordt. Volgens mij kan je het ziekteverzuim niet aan één factor linken. Het is een samengang van verschillende factoren zoals stress, contact met zieke leerlingen, slecht verluchte klaslokalen, ... dat zorgt voor een hoog ziekteverzuim.

Onderzoek oudere leerkrachten

Dat oudere leraren minder openstaan voor vernieuwingen is normaal. Dat is heel menselijk. Verandering betekend iets nieuws, een nieuwe uitdaging. De meeste mensen zijn daar wat bang voor. Als je jong bent vindt je dat spannend maar als je ouder wordt sta je daar niet altijd voor open. Het is ook een kwestie van gewoonte. Als je als lesgever al jaren op dezelfde manier werkt is het soms moeilijk om dit plots te gaan veranderen. Het gebruik van nieuwe technologieën is dan bijvoorbeeld minder voor de hand liggend. 

Stress, burn outs en fysieke klachten zijn heel normaal. Dat is bij andere beroepen ook zo. Wat goed zou zijn is om op school workshops aan te bieden waardoor de lesgevers leren omgaan met dergelijke klachten en deze ook voorkomen. Bijvoorbeeld sessies met een logopediste om je stem beter leren te gebruiken, workshops stress management, oefeningen voor de rug, .... 

Het uitkijken naar het pensioen is volgens mij heel normaal. Na al die jaren zijn de mensen moe. De job is niet enkel fysiek lastig maar ook psychologisch. Als lesgever ben je veel bezig met je job. Als je naar huis gaat zit je nog een hele avond te verbeteren of zit je nog te piekeren over die ene leerling. Je neemt als lesgever je werk steeds mee naar huis. Dat zorgt er volgens mij voor dat de lesgevers vroeger met pensioen willen en dat ook doen. 


Burn-out

Burn-outs komen vooral voor bij de perfectionistische, prestatiegerichte lesgevers. Zijn dat niet de meest gemotiveerde lesgevers?! Jammer genoeg is dat wel zo. Elke lesgever moet een evenwicht zien te vinden in zijn beroep. Je moet voor jezelf de grens niet te hoog stellen en steeds realistisch blijven zo kan overbelasting voorkomen worden. Er moet ook een begeleiding komen vanuit de school zelf. Daarbij zouden de lesgevers geholpen kunnen worden tot het stellen van duidelijke doelen die niet te hoog zijn. Het krijgen van feedback kan ook helpen zodat de lesgevers waardering krijgen voor het gepresteerde werk. Zo weten ze ook dat ze goed bezig zijn en zich niet hoeven te overbelasten.   


Agodi verslag ziekteverzuim

In het verslag zien we dat er vooral ziekteverlof genomen wordt voor psychosociale reden. In een artikel van  Welzijn op het werk. worden verschillende zaken aangehaald.  Het eerste dat je ziet staan is 'De werkgever is ertoe gehouden de nodige maatregelen te treffen om psychosociale belasting veroorzaakt door het werk te voorkomen.' Als we dan terug gaan kijken naar het Agodi rapport zien we dat vooral het directie personeel last heeft van dit type belasting. Het directie personeel zou ergens ook begeleid moeten worden of geholpen worden om de werkdruk te verminderen. dit zou eventueel kunnen door een directie assistent dat een klein deel van de taken overneemt en dat helpt met de planning.

Hoofdstuk 3: Bezoldiging

Indien ik na de opleiding meteen zou beginnen als leerkracht val ik met mijn bachelor opleiding in het barema 301. De minimumleeftijd is 22 jaar, dit is ideaal aangezien ik nu 21 ben en na afstuderen (als ik volgend jaar in dagonderwijs de opleiding afwerk) al de minimumleeftijd heb. Als ik verder kijk zie ik dat je met een master diploma in het barema 501 valt en daar de minimumleeftijd 24 jaar is. Ik zou graag na de lerarenopleiding een masteropleiding aansluitend op mijn diploma proberen. Het is een opleiding van 2 jaar (schakeljaar en masterjaar) dat afgestemd is op werkstudenten. Het zou dus perfect mogelijk zijn om dit te combineren met een werkopdracht binnen het onderwijs. Aangezien ik nog niet op het werkveld gestaan heb begin ik met anciënniteit 0.


Om weer te geven hoe ik sta tegenover de toekomstige bezoldiging heb ik gekozen voor de populaire quote van Drake (rapper) YOU ONLY LIVE ONCE. Hoe hard ik mij ook erger aan het overdreven gebruik van deze quote moet ik wel toegeven dat er een waarheid in zit. Je leeft maar 1 keer!! Daarbij is het belangrijk om een evenwicht te vinden binnen de verschillende aspecten in je leven. Je moet vooral genieten van het leven en doen wat je graag wil. Als in het onderwijs stappen als nadeel heeft dat je er niet rijk van wordt, wel dan 'Soo be it!'. Je kan je in het leven niet enkel richten op geld. Er is een Marokkaans spreekwoord dat zegt 'Je geld neem je niet mee in je graf.' Daarmee willen ze zeggen dat je je niet mag fixeren op het geld en verder dan dat moet gaan kijken. Ik probeer hier niet te zeggen dat geld onbelangrijk is we leven in een materiële wereld waarbij we veel belang hechten aan luxe en comfort. Volgens mij verdien je als leerkracht genoeg om een comfortabel leven te leiden. 

Bij het bekijken van het onderzoek van Sara De Gieter vond ik het best wel grappig om te lezen dat het ervaren van beloningen verschillend was bij mannen en vrouwen. Het lijkt wel een bewezen stereotype waarbij de vrouwen meer belang hechten aan het psychologische en de mannen toch meer gericht zijn om status. Dat leerkrachten het onderwijs niet zo snel zouden verlaten heeft duidelijk te maken met de psychologische beloningen die men krijgt van collega's en leerlingen. Dat is ook één van de redenen waarom ik in het onderwijs wil stappen. De voldoening dat je moet hebben als een leerling je bedankt om iets uit te leggen en dergelijk lijkt mij gewoon super. Iemand die zich goed voelt in zijn job gaat niet veel belang hechten aan het financiële en daar snel mee tevreden zijn. Volgens mij heeft de voldoening dat je krijgt veel te maken met je inzet. Hoe meer je jezelf inzet hoe meer positieve feedback je krijgt en hoe aangenamer je job wordt. Dat er loonverschillen zijn zou niet mogen zorgen voor jaloezie. Misschien is het zo dat jij minder verdiend dan je collega maar dat je door je inzet een goeie band hebt met je leerlingen waardoor de les op een aangename manier verloopt. Je collega verdiend dan meer door een hoger diploma of anciënniteit maar indien er minder inzet is zal er minder waardering zijn door de leerlingen waardoor de les minder aangenaam is. Zelf geloof ik dat extra inzet altijd beloond wordt, dat kan financieel of niet-financieel zijn. 

 Prestatieverloning is volgens mij geen oplossing. Het zou voor veel discussie zorgen binnen de criteria waarop men dan beoordeeld zou worden. Het onderzoek van Sara De Gieter toont ook dat het grootste deel van de leerkrachten niet gericht zijn op een financiële beloning.  Als je de reacties op het forum van 'Loon naar werken' leest zie je dat de meeste lesgevers geen loonsverhoging of bonussen vragen.  Uit de reacties kan ik afleiden dat vooral de vaste benoeming een probleem is. Dat zou de motivatie doen dalen, het zoeken van werk minder gemakkelijk maken en dergelijke. Volgens mij zou er werk moeten gemaakt worden van het aanpassen van het systeem en niet enkel het loon. Een hoger loon is uiteraard goed meegenomen maar niet het belangrijkste punt. Bij het uitvoeren van een aanpassing moet er ook aandacht zijn voor de lesgevers en niet enkel voor de leerlingen. 













dinsdag 12 maart 2013

Hoofsdtuk 2: Statuut van de lesgever

TABD/TADD/vaste benoeming

De TABD (Tijdelijke aanstelling van bepaalde duur) kan gezien worden als een soort van proefperiode alleen duurt het langer dan in andere sectors. Als leerkracht zit je drie jaar in een TABD voor je een aanvraag kan indienen voor een TADD (Tijdelijke aanstelling van doorlopende duur). Dankzij een TADD heb je voorrang op een toekomstige vaste benoeming. Het systeem is als een ladder waarbij je jezelf als leerkracht moet bewijzen om te kunnen stijgen.

Doorgroei-systemen worden in de meeste sectors gebruikt. Dit is vooral om de werknemers gemotiveerd te houden. Als werknemer wil je altijd doorgroeien en daarvoor meer je best doen, want waarom zou je meer je best doen als je daarvoor niet beloond wordt? Dit is juist hetzelfde in het onderwijs. Als leerkracht moet je bewijzen dat je de vaste positie verdient en dit kan enkel door hard werk en een positieve evaluatie. Doordat de TABD periode zo lang is, heb je als leerkracht de mogelijkheid om je te ontwikkelen binnen het beroep. Na die periode zou je als leerkracht al een professionele groei gemaakt hebben binnen je eigen vak. Je beloning is dan dat je in een TADD komt waardoor je in een voorrangspositie komt. Deze positie haal je enkel indien je een positieve evaluatie hebt. De volgende stap is dan de vaste benoeming. Maar wat is er daarna?

 Eenmaal je een vaste benoeming behaald hebt, heb je zekerheid binnen je job. Dat is natuurlijk positief voor jezelf maar niet altijd even positief voor het geleverde werk na een bepaalde tijd. Ik denk dat we als toekomstige leerkrachten allemaal positief zijn en beweren dat we niet zullen vastroesten en altijd ons uiterste best zullen doen als leerkracht. Is dat wel realistisch? Het is natuurlijk goed dat we allemaal positief zijn en ons er helemaal voor willen inzetten. Toch denk ik dat het anders zal zijn als we al meer dan 20 jaar voor de schoolbanken staan en alles op professioneel vlak bereikt hebben. Daarom denk ik dat het beter zou zijn dat er na de 'vaste benoeming' nog doorgroeimogelijkheden worden aangeboden. Zo blijf je als leerkracht altijd gemotiveerd en heb je werkzekerheid zonder dat je prestaties daaronder moeten lijden.

Agodi- rapport vaste benoeming

In het algemeen wordt uit het rapport geconcludeerd dat het aantal vaste benoemingen zal stijgen in de toekomt. Voor de toekomstige leerkrachten is dit positief en motiverend. In het rapport geven ze ook aan dat er geen klachten zijn over het systeem dat leidt tot een vaste benoeming. Daar ben ik het zelf niet zo mee eens. Als leerkracht zit je door het systeem voor een lange periode met werkonzekerheid vooraleer je vast benoemd wordt. Daarnaast vind ik het zelf ook minder positief dat je alle stappen in éénzelfde schoolgemeenschap moet gaan uitvoeren. Dat geeft volgens mij geen meerwaarde. Door op verschillende scholen te staan kom je voor verschillende groepen te staan waardoor je een andere vorm van ervaring opdoet binnen het beroep.

Onderzoek: novice naar expert + connected teacher

Om een expert leerkracht te worden moet je genoeg ruimte en tijd nemen om je te ontwikkelen. Dat kan niet van de ene dag op de ander maar vraagt veel ervaring en hard werk. In het proces is het belangrijk om feedback te vragen, dit zowel aan medecollega's als aan de leerlingen. Zo kan je beter ingaan op je eigen sterke en zwakke punten om zo een betere leerkracht te worden. Er moet een goede combinatie zijn tussen theoretische kennis en praktische kennis. Als leerkracht moet je dus steeds openstaan voor bijscholing en het opdoen van nieuwe kennis. Je moet up-to-date blijven voor je leerlingen zodat ze zich beter kunnen plaatsen binnen de les. Het proces tot het worden van een expert teacher is volgens mij een eindeloos leerproces. 























maandag 11 maart 2013

Hoofdstuk 1: De toegang tot het beroep

Hoe ik mijn toekomst zie als leerkracht?

 Laat ik even beginnen met een korte toelichting van mijn vooropleiding. Ik heb een bachelor in de voedings- en dieetkunde. Het eerste en vaak ook het enige dat bij de meesten opkomt als ze de naam van mijn richting horen is 'overgewicht en vermagering'. Wat jammer zeg! Voedings- en dieetkunde houdt toch wel veel meer in dan enkel een vermageringsdieet en de voedingswaarden van een wortel. In de opleiding wordt er een uitgebreide wetenschappelijke basis gegeven en wordt de voeding bij verschillende pathologieën besproken. Denk maar aan nierziekten, hart-en vaatziekten, diabetes, mucoviscidose, COPD, ....

Bij het bekijken van de vakken stonden er enkel voedingsvakken bij de VE. Sowieso gaat mijn voorkeur naar het vak voeding. Het is een technisch (TV) en praktisch (PV) vak dat tot de derde graad gegeven kan worden in zowel TSO, KSO als BSO. Wat ik leuk vind aan het vak is dat het niet pure theorie is. Bij het geven van de praktijk lessen kan je als leerkracht wat meer je creatieve kant tonen. Zelf had ik ook kooklessen op school, dat was altijd leuk aangezien je echt samen met de klasgroep iets maakt. Het was een vak waarbij je bijleert en ondertussen ook een betere band schept met je medestudenten en leerkracht. Wat ik zelf toen minder leuk vond is dat er met standaardrecepten gewerkt werd. Persoonlijk zou ik mijn lessen dan anders indelen bijvoorbeeld met een thema waarbij de leerlingen hun creatieve zelf kunnen tonen bij het uitvoeren van de opdrachten. Het is de bedoeling dat ze bepaalde technieken leren dat ze later ook kunnen gebruiken, dat ze leren experimenteren en zoeken naar vernieuwing. Een fulltime voor het technisch gedeelte komt op ongeveer 20 uren en voor het praktisch gedeelte komt dit op ongeveer 25 uren. Natuurlijk is een combinatie van de twee het leukst en is dit meestal ook zo in praktijk, een deeltijdse opdracht in beide onderdelen geeft dan een full time.

Persoonlijk ben ik een voorstander van een spontane sollicitatie. Het verwonderd mij dat dit afgeraden wordt in het onderwijs. Maar wordt het niet in elke sector afgeraden? Als student ging ik toch altijd spontaan mijn CV gaan binnenbrengen ook al stond er soms duidelijk op de site of dergelijke dat je het via mail moest doen of je online moest inschrijven. Een spontane sollicitatie is volgens mij een win-win situatie voor de beide partijen. Als sollicitant ontmoet je de werkgever en weet je meteen al hoe de werksfeer eruit zal zien en als werkgever ontmoet je de sollicitant waardoor het maken van een keuze gemakkelijker wordt aangezien je toch al weet wie je aanneemt. Bij online sollicitaties kom je op een ellenlange lijst waardoor je kansen toch wel enorm verkleind worden.

In het secundair onderwijs heb ik een heel interessant vak gehad nl. Integrale opdrachten. Ik zat zelf in het proefjaar, het was dus de eerste keer dat het vak gegeven werd. Wat hield het vak nu juist in? Dit was een mengeling van sociale wetenschappen, natuurwetenschappen, voeding en Nederlands. Er werd steeds een opdracht gegeven op papier, in de opdracht werd duidelijk omschreven wat er als eindresultaat verwacht werd. De werkwijze daarentegen moesten we zelf zoeken/kiezen. De leerkrachten zelf boden nooit hulp aan en beantwoorden dan ook geen vragen. Je werd bij wijze van spreken helemaal aan je lot overgelaten om de opdracht uit te voeren. Het was de bedoeling dat je zelf (of in groep) ging gaan zoeken naar de beste manier om de opdracht op je eigen en creatieve manier uit te voeren en tot een goed eind te brengen. Toen ik nog in het secundair zat snapte ik het nut van de opdrachten niet maar toen ik in het hoger onderwijs kwam besefte ik wat ik allemaal had bijgeleerd. Dit vak heeft mij geleerd om out of the box te gaan denken, risico's te nemen en om creatief te werk te gaan. Wat ik eigenlijk wil duiden is dat ik gedeeltelijk achter het standpunt van Ken Robinson sta. Je moet ook gaan kijken naar de mate van het mogelijke in de praktijk. Volgens mij is het toch niet zo van vanzelfsprekend om alle vakken te gaan schrappen maar zou een vak zoals 'integrale opdrachten' niet een bepaalde oplossing kunnen bieden? Persoonlijk geloof ik daar sterk in. Er zou een soortgelijk vak moeten komen in de verschillende richtingen zodat de leerlingen zich beter kunnen ontplooien door uitdagingen en het verleggen van hun grenzen.

Het arbeidsrapport van 2011 geeft aan dat er een tekort is aan leerkrachten, daarnaast kunnen er ook bronnen gevonden worden die het tegenovergestelde zeggen en wijzen op leerkrachten dat geen werk vinden. Bijvoorbeeld: http://www.atv.be/item/tekort-leerkrachten-en-toch-geen-werk en http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20120904_013. Dit is volgens mij doordat het tekort aan leerkrachten een beetje veralgemeend wordt want er is niet voor alle vakken een tekort. Daarnaast denk ik ook dat je het vinden van werk voor een groot deel al in eigen handen hebt. Sta je open voor een uitdaging of wil je enkel werken op een instelling in de buurt waarvan je weet dat de leerlingen engeltjes zijn? Volgens mij heeft je eigen motivatie en het openstaan voor nieuwe (angstaanjagende, risicovolle) uitdagingen veel te maken met het vinden van een job.

Zoals je waarschijnlijk kan zien aan mijn naam is het geen naam dat bekend in de oren klinkt. Zelf ben ik van Marokkaanse origine.  http://www.acw.be/dossiers/onderwijs-vorming/archief-onderwijs-vorming/91-slaagkansen-allochtone-jongeren-in-het-onderwijs Graag wil ik het hebben over allochtone leerlingen, leerlingen met een andere origine die net als jij geboren zijn in België maar toch vaak een taalachterstand ondervinden doordat ze een vreemde moedertaal hebben. Onderzoek heeft uitgewezen dat allochtone leerlingen minder goed scoren dan autochtone leerlingen. Is dit dan enkel doordat ze een vreemde moedertaal hebben? Persoonlijk geloof ik van niet. Het is vaak een samenvloei van verschillende factoren zoals taalachterstand, minder begeleiding thuis (omdat de ouders vaak de taal niet spreken), een verminderd zelfbeeld (door het beeld dat onderzoeken zoals het bovenstaand geven), schoolse onderschatting, ... Waar kunnen wij dan als toekomstige leerkrachten ingrijpen? Volgens mij is dat vooral op vlak van de schoolse onderschatting. Wat ik bedoel met schoolse onderschatting is dat de leerkrachten vaak (dit is geen veralgemening) minder verwachten van allochtone leerlingen. Moeten we als leerkrachten de jongeren dan niet gaan aanmoedigen om juist meer te doen en in zichzelf te geloven in plaats van ons te richten op stereotype beelden? Vandaar dat ik voor onderstaande afbeelding gekozen heb.



De leerkrachten zijn de cheerleaders die hun team/leerlingen aanmoedigen om de wedstrijd te winnen. Of de wedstrijd gewonnen wordt (het diploma behaald wordt) ligt natuurlijk in de handen van de spelers/leerlingen die op het veld staan. In de tribunes staan dan de ouders, familie en vrienden die de leerlingen ook aanmoedigen. Het is aan ons, de leerkrachten om de jongeren aan te moedigen ook al staan ze op het punt te verliezen. Als wij ze tonen dat we in hun capaciteiten geloven gaan ze zelfzekerder worden en zelf ook meer gaan doen om hun doen te bereiken. Uiteraard doen we dit niet met ponponekes en een mini-rokje maar door de leerlingen de ruimte te geven om zich intellectueel en persoonlijk te ontplooien.